در گزارش سالانه کارشناسان سازمان ملل متحد در امور تحریم های ایران آمده است «شواهدی به دست آمده اند که تهران به طور مرتب تلاش می کند تا تحریم ها را دور بزند. ایران هنوز در پی یافتن راه هایی است که با شیوه های پیچیده اقلام مورد نیاز فعالیت های اتمی ممنوعه خود را خریداری کند و جعل اسناد، استفاده از افراد و شرکت های واسطه و یافتن مسیرهای جدید از جمله این شیوه ها است». کارشناسان سازمان ملل متحد توصیه کرده اند دولت ها و مقامات کشورهای مختلف برای شناسایی معاملات مشکوک توجه و احتیاط بیشتری به خرج دهند.  براساس گزارش کارشناسان سازمان ملل متحد در امور تحریم های جمهوری اسلامی، ایران از ژوئن سال ٢٠١٢ تاکنون یازده مورد تحریم های این سازمان را نقض کرده است و هنوز تحقیق در باره شش مورد نقض تحریم ها نیز ادامه دارد و صادرات ابزار و ماشین آلات از اسپانیا و صادرات تجهیزات فنی برای استفاده از آن ها در فن آوری ماهواره ای از آلمان از جمله این موارد مطرح شده اند. در این گزارش خاطرنشان شده است سوئد، بحرین، فرانسه، بریتانیا و کشور دیگری که نام آن با عنوان «کشور ایکس» مطرح شده است موارد نقض تحریم های ایران را گزارش کرده اند.

برپایه این تحقیقات، ایران طی سال گذشته پیشرفت چشمگیری در زمینه توانایی های جدید ساخت موشک نداشته اما کماکان با پرتاب موشک، قطعنامه های شورای امنیت (سازمان ملل متحد) را نقض کرده است.   اعضای کارشناسان سازمان ملل متحد تاکید کرده اند «با وجود موفقیت نسبی که ایران در زمینه توسعه برنامه موشک بالستیک در داخل کشور کسب کرده است اما هنوز برای فن آوری و برخی از اجزاء و مواد خام به واردات تجهیزات و اقلام خارجی نیاز دارد و ممانعت از فراهم کردن از واردات این اقلام به ایران برای موفقیت تلاش های بین المللی که به هدف کند کردن فعالیت های ممنوعه موشک بالستیک انجام می شوند، بسیار حیاتی و کلیدی هستند». در بخشی از گزارش، کارشناسان سازمان ملل متحد از انتقال انواع سلاح از مسیر فضای هوایی عراق به سوریه خبر داده اند و آن را نقض ممنوعیت صادرات تسلیحاتی سازمان ملل علیه ایران خوانده اند.

۸ عضو هیات تحقیق سازمان ملل متحد در مورد توقیف محموله سلاح از کشتی «جهان» در سواحل یمن اختلاف نظر دارند و هنوز اطمینان ندارند این سلاح ها متعلق به ایران و در نهایت انتقال آن ها نقض تحریم های تسلیحاتی ایران باشد. یمن ادعا کرد که ماموران گارد ساحلی این کشور موشک ها و راکت ها را روز ٢٣ ژانویه توقیف کردند و گمان می رود این محموله تسلیحاتی از ایران ارسال شده باشد. ایران هر گونه ارتباط با این سلاح ها را رد کرده است. کارشناسان این سازمان بین المللی براین باورند کلیه اطلاعات موجود ایران را در بطن عملیات «جهان» قرار می دهد و کشتی با دور زدن عملیات تجسس امنیتی و مهاجرت به آب های بحرین راه یافته بود.

عفو بین‌الملل: تعداد زیادی زندانی عقیدتی و سیاسی در زندان به‌سر می‌بردند. شکنجه و بدرفتاری‌های دیگر رایج و از مجازات معاف است عفو بین‌الملل در گزارش خود نوشته است: “[در طول یک سال گذشته] مسئولان [جمهوری اسلامی ایران] محدودیت‌های شدید بر آزادی بیان، تشکل و گردهمایی را ادامه دادند. مخالفان و مدافعان حقوق بشر، شامل مدافعان حقوق اقلیت‌ها و حقوق زنان، خودسرانه دستگیر شدند، در انزوای کامل در حبس ماندند، پس از محاکمه ناعادلانه زندانی و نیز از سفر به خارج منع شدند.”

گزارش می‌افزاید: “تعداد زیادی زندانی عقیدتی و سیاسی در زندان به‌سر می‌بردند. شکنجه و بدرفتاری‌های دیگر رایج و از مجازات معاف است. زنان، اقلیت‌های دینی و قومی، و دگرباشان جنسی در قانون و عمل مورد تبعض قرار می‌گیرند و مجازات های قضایی ظالمانه شلاق و قطع عضو هنوز به کار می‌رود.” به‌گفته عفو بین‌الملل، “صدها نفر به اعدام محکوم شدند. منابع دولتی اجرای ۳۱۴ اعدام را تأیید کردند. منابع معتبر غیررسمی گفتند دست‌کم ۲۳۰ اعدام دیگر، بیشتر به شکل پنهانی، اجرا شده است که مجموع را به ۵۴۴ مورد می‌رساند. رقم واقعی ممکن است بسیار بیشتر و بالاتر از ۶۰۰ مورد باشد.” این سازمان مدافع حقوق بشر گفته است “۷۱ درصد از اعدام‌های رسما تایید شده، به خاطر جرایم مواد مخدر و در پی محاکمه‌های ناعادلانه انجام شد. بسیاری از اعدام‌شدگان از مردمان فقیر و حاشیه‌ای اجتماع از جمله افغان ها بودند. مجازات اعدام در مورد قتل، تجاوز، استفاده از سلاح گرم در ارتکاب جرم، جاسوسی، ارتداد، روابط جنسی خارج از ازدواج و همجنسگرایی هنوز برقرار بود.”

عفو بین‌الملل می‌گوید ۶۳ مورد اعدام‌ها در ایران در برابر دیدگان مردم انجام شد عفو بین‌الملل می‌گوید ۶۳ مورد اعدام‌ها در برابر دیدگان مردم انجام شد. در بخش دیگری از گزارش سالانه عفو بین‌الملل در مورد ایران به برنامه هسته‌ای این کشور اشاره شده و از آن به عنوان عامل تنش بین‌المللی یاد شده است. در این گزارش آمده است: “سازمان ملل، اتحادیه‏ اروپا و بعضی دولت‌ها، از جمله ایالات متحده آمریکا، تحریم‌های اضافی را ادامه دادند و در بعضی موارد تحریم‌های دیگری مثل ممنوعیت سفر برای ناقضان احتمالی حقوق بشر را به اجرا گذاشتند و کمبود مواد غذایی و مشکلات اقتصادی افزایش یافت.”

عفو بین‌الملل با اشاره به رد صلاحیت هزاران نفر از نامزدهای انتخابات مجلس در ماه مارس، به اصلاحات مجلس ایران در قانون مجازات اسلامی پرداخته و گفته است در قانون جدید “باز هم مجازات‌های ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز و مجازات‌های بدون ارتباط با قانون مدون را مجاز شمرده می‌شود و اعدام نوجوانان و اعدام به وسیله سنگسار را ممنوع نشده است. سازمان عفو بین‌الملل از سال ۱۹۷۹ اجازه دیدار از ایران را نیافته است و دولتمردان این کشور به ندرت به نامه‌های عفو بین‌الملل واکنشی نشان داده‌اند.

“I don’t think the country could have been run worse, even if it had been planned in advance,” Rafsanjani said to members of his campaign team on Wednesday, according to the Kaleme report. “I don’t want to stoop to their propaganda and attacks but ignorance is troubling. Don’t they understand what they’re doing?”

Before he was disqualified from next month’s presidential election, the 78-year-old Rafsanjani caused high interest in a ballot many believe was a race between hardliners. He attracted the endorsement of reformist groups whose leaders had disputed the re-election of President Mahmoud Ahmadinejad.

Rafsanjani did not indicate specifically who he was addressing but after the unrest following Ahmadinejad re-election in 2009, he criticized the authorities’ heavy-handed response and has since been regarded as a threat to the establishment.

The two-term president warned of “dangerous” threats from the United States and Israel, which have threatened to use military action against what they suspect is Iran’s development of nuclear weapons.

He said he had not realized his candidacy would create a wave in the country but that it was a sign of people’s despair. Now was the time to stay calm, he said.

“In no instance should people despair. There will be a day when those who must come, will come,” he said, an apparent reference to advocates for political and social reforms who have been sidelined.

With Rafsanjani and Ahmadinejad’s close ally, Esfandiar Rahim Mashaie, now out of the picture, the election field is again dominated by hardliners loyal to Iran’s clerical leader, Ayatollah Ali Khamenei.

Rafsanjani’s ally Hassan Rohani, a former nuclear negotiator, and reformist Mohammad Aref, remain in the contest.

Rafsanjani said the experiences of rebuilding the country after the Iran-Iraq war was one that was needed now. He was elected president in 1989, a year after the war ended, and his administration came to be called the “government of reconstruction”, an era when economic rebuilding and reform put Iran back on its feet.

“The foreigners called me “easy man” because it took no time before the doors opened. Now that experience could be easily used again, except back then, people were sympathetic.”

According to the report, Rafsanjani – regarded as one of the founding fathers of the Islamic Republic – said he should not have run.

“There was a flood of letters and telephone calls from Najaf, Qom and Mashhad, all major clerics for my candidacy. How could I be so obstinate and say no to them, especially to the youth?”

Analysts say he was disqualifed from the election because the campaign had already become hugely popular and he was regarded as a threat to the leadership.

«تصاویری، چه از شخصیت فتحعلی شاه که در قصر نگارستان سرسره ای داشته و با محبوبه هایی دوران خوشی را می گذرانده، چه از دوره ناصرالدین شاه و حکایت های مضحک از سفر فرنگ او و چه از بی عرضگی و سبیل های آویزان مظفرالدین شاه، در اذهان مردم و در متون تاریخ قاجاریه باقی مانده است.» بنا بر گفته آقای امانت در تاریخ قاجاریه رنگ خاکستری وجود ندارد و حتی جنبه های مثبت و با قهرمان سازی های این دوران هم در انزوا و جدا از مقطع تاریخی که این شخصیت ها در آن ظهور کرده اند برخورد شده است: «شخصیت امیر کبیر نمونه روشن آن است.» عباس امانت معتقد است تاثیر زبان، نوآوری و این مسئله که آیا فرهنگ ایرانی در دوران قاجاریه تداوم پیدا کرده یا نه موضوعی است که تاکنون کمتر به آن پرداخت شده است.

«دیدگاه خاورشناسانه قرن نوزدهمی چه در خواندن متون و چه در باستانشناسی کوشش می کرد تا تصویری از عظمت باستانی ایران، اوج دوره صفوی و زوال دوره قاجار بسازد. مورخان هنری ایران هم تا همین دو دهه پیش از بررسی دوره صفوی پافراتر نگذاشته اند. تاحدی که انگار دوره قاجاریه اصلا وجود نداشته است.» عباس امانت می گوید در شرح احوال آن دوران، سیاحت نگاران غالبا در جستجوی شگفتی هایی بودند که برای خواننده فرنگی جذابیت داشت: «درنقاشی ها و گراورها تصویری از ویرانی و زوال ایران مشهود بود. در سیاحتنامه های آن دوران هم بیشتر نمایش تضادهای بین جامعه صنعتی و مغرور غرب و ایران پیش صنعتی به چشم می خورد.» «در عصر مشروطه و بعد از آن با ظهور عصر پهلوی، تضاد بین دوران انحطاط قاجار و نو شدن ایران متن مهم و اساسی برای مشروعیت بخشیدن به دوران پهلوی به شمار می رفت.»

او در سال ۱۹۷۱ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه تهران دریافت کرد و در سال ۱۹۸۱دکترای خود را در رشته فلسفه از دانشگاه آکسفور دریافت کرد. تخصص ویژه او تاریخ دوران قاجار است. او عضو شورای سردبیری دائره المعارف ایرانیکا و نویسنده کتاب های متعدد به زبان انگلیسی از جمله “اسلام آخرالزمانی و شیعه ایرانی”، “قبله عالم: ناصرالدین شاه و پادشاهان ایران”، ” دستاویز و تجدید: پیدایش نهضت بابی در ایران”، “تصورات آخر زمانی از خاورمیانه کهن تا آمریکای مدرن”، گزارش های کنسول آبوت درباره جامعه و اقتصاد ایران، “خاطرات تاج السلطنه “و “شریعت: قانون اسلامی در جهان معاصر” و بسیاری مقالات و آثار پژوهشی دیگر است. در عصر پهلوی، با تمرکز بر روی دوران باستان و جلوه بیشتر گذشته، دوران نزدیک می بایست در سایه تاریکی باقی می ماند: «نوعی اثبات گرایی در این تصویر به خوبی مشهود است. با نمایش دوره قاجار به عنوان جامعه ای خرافاتی که بلد نبودند کارخانه بسازند و طبقه علما و فقها برآن نفوذ داشتند، این دوگانگی و تضاد خیلی بیشتر جلوه می کرد. در حالی که همه جوامع گاهی در حال اعتلا و در دوره ای هم درحال زوال هستند.»

شرایط عمومی دوران قاجار
عباس امانت می گوید ایران دوره قاجار از مشکلات و وضعیت هایی رنج می برد: «در پایان قرن ۱۸ میلادی پس از یک دوره ۷۵ ساله منازعات داخلی، ایران گرفتار بحران های سیاسی، نزاع های ایلیاتی شدید و از دست دادن جمعیت زیادی در پایتخت (اصفهان) و شهرهای بزرگ دیگر شد.» «با عواملی که در دوره افشاریه و زندیه به وجود آمده بود- از جمله نا امنی جاده ها- تجارت خارجی و ارتباط با خارج از جنوب و شمال کشور تنزل کرد و دولت قاجاریه هنگامی به روی کار آمد که ایران وضعیت بسیار وخیمی از لحاظ اقتصادی، سیاسی و حتی اجتماعی داشت.» بنا بر گفته آقای امانت، ایرانیان به ثبات سیاسی نسبی که در دوران قاجاریه برقرار شد توجه زیادی نمی کنند: «انسجام ایرانی را که امروز می شناسیم، مدیون آغا محمدخان قاجار هستیم. او علیرغم خشونت هایی که در جنگ های مختلف به کار برد، از دیدگاه مورخان آن دوران، قهرمان ایران به شمار می رفت. علیرغم آغاز جنگ های عقیدتی، در دوران او ایران از جنگ های داخلی تا اندازه زیادی بری ماند.»

دولت قاجار پشتیبان و پرورنده فرهنگی شاخص
عباس امانت معتقد است که تصویری که ایرانیان از قدرت و دولت دارند یک تصویر قرن بیستمی است. در حالی که در آن زمان «اصولا دولت قدرت ساختن یک جامعه متمرکز را نداشت. این خاصیت «نفت» بود که تا مدت ها بعد یعنی تا زمان “سردارسپه” و دوره پهلوی هنوز وجود نداشت.» بنا بر گفته آقای امانت، دولت قاجاریه علیرغم نقاط ضعف گوناگون، در نیمه اول قرن نوزدهم به عنوان پشتیبان و پرورنده یک فرهنگ شاخص و قابل توجه در طول تاریخ ایران یگانه بود:« قاجاریه در مقایسه با کشورهای دیگر دنیای اسلام خاور میانه از جمله مصر و حتی دولت عثمانی کارنامه روشن و جذابی دارد.» فتحعلی شاه قاجار از زمان ولایتعهدی درپایان دوره زندیه در درگاه کریم خانی در شیراز رشد کرده، با فرهنگ فرهیخته و پیچیده آن آشنا شده و از فرهنگ ایلیاتی قاجاری فاصله گرفته بود:«در تمام دوره قاجاریه پیوند دربار و دولت با جنبه های فرهنگی جامعه غنی و مستحکم بوده است.»

نقش خاندان های هنرپرور در حفظ فرهنگ ایرانی
بنا بر گفته عباس امانت، حضور ۱۰ خاندان مهم هنرپرور از طبقه دیوانی، طبقه ای که دستگاه های دولت را از جانب سلاطین اداره می کردند، در چند نسل پیاپی موجب تداوم فرهنگی ایرانی درطول قرن ها و از جمله در دوره قاجاریه بوده است. «از صدر اسلام، خاندان های فرهنگی چون برمکی و نظام الملک به این طبقه دیوانی وابسته و مسئول حفظ فرهنگی که ما امروز به نام فرهنگ ایرانی می شناسیم بوده اند.»

رشته های زنده فرهنگ و هنر در دوران قاجار
بنا بر پژوهش های عباس امانت، پانزده رشته فرهنگی، هنری که با انتقال فرهنگ دوران صفویه و پیش از آن به دوران قاجار تداوم و تحول پیدا کرده و در آن نوآوری هایی شده عبارتند از:
نقاشی، معماری، موسیقی، خوشنویسی، صنعت چاپ و باسمه، صنایع ادبی، شعر و نثر نویسی رسمی، ساده نگاری روزنامه ای و تا اندازه ای داستانی، صنایع ظریفه و فرشبافی، شروع عکاسی، هنرهای نقالی، شاهنامه خوانی، فیلم و سینما.

مسائل نظری این دوره هم عبارتند از:
فکر فلسفی، فکر عرفانی و صوفیانه، پیدایش آئین های جدید (بابی – بهائی) و سنت تاریخ نگاری.

آقای امانت می گوید: «در دنیایی مثل ایران که تداوم خاندان های بزرگ به خاطر موقعیت جغرافیایی و سیاسی کوتاه مدت است، این خاندان های هنری به نحو عجیبی گاه نزدیک به ۱۰۰ تا ۲۰۰ سال تداوم دارند.» نسلی از ادبا، شعرا، هنرمندان و نقاش ها به خاندان های فرهنگی، که حد واسطی بودند بین طبقات پائین تر و طبقه دیوانی، وابستگی داشتند. آنها حفاظی داشتند و کمتر در مورد خطر مصادره و نابودی از بالا و از طریق دستگاه سلطنت بودند. به این ترتیب این سنت فرهنگی را با خودشان از نسلی به نسل دیگری منتقل کردند.
همه خاندان های دیوانی با هم ارتباط نزدیک فرهنگی داشتند. با هم ازدواج می کردند از هم می آموختند و درمیان خودشان ارزش ها را حفظ می کردن

هاشمی رفسنجانی هنگام اعلام پایان کار ستادش در نهایت آرامش با رد صلاحیت خود برخورد کرد. اما کسانی که به آمدن او دربازی قدرت امید بسته بودند، از آرامش قبل از طوفان سخن می‌گویند. سه تحلیلگر درباره آینده ایران نظر می‌دهند. با گذشت یک روز از خبر رد صلاحیت اکبر هاشمی رفسنجانی برخی هنوز شوکه‌اند. گروهی به موثر افتادن اعتراض‌هائی نظیر نامه زهرا مصطفوی، دختر آیت الله خمینی به علی ‌خامنه‌ای امیدوارند و این احتمال را می‌دهند که رفسنجانی با حکم حکومتی به عرصه رقابت بازگردد.

این رد صلاحیت نشان داد که انتخابات پرمناقشه‌ای نظیر سال ۸۸ از حوصله رهبری و بیت او خارج است و سپاه پاسداران به سادگی قصد پس دادن عرصه‌هایی که تصرف کرده را ندارد.

با این حال هنوز پرسش‌های زیادی بی پاسخ مانده‌است. انتخابات بدون حضور هاشمی رفسنجانی چگونه خواهد بود؟ آیا با رفتن او از صحنه همه‌چیز تمام شد؟ آیا امکان بازگشتش هست؟

آیا به دیگر اصلاح‌طلبان می‌شود امید بست؟ اگر «رقابت» تنها میان اصولگرایان باشد، چه آینده‌ای در انتظار معضلات اساسی است که ایران با آن دست به گریبان است؟ تکلیف پرونده هسته‌ای، تحریم‌ها و سیاست خارجی و بحران داخلی چه می‌شود؟

اصولگرایانی که در صدا و سیما از عزم‌شان برای حل بحران اقتصادی و تنش‌زدایی با جهان پیرامون حرف می‌زنند، آیا قادر به تغییری در اوضاع فعلی هستند؟

پاسخ‌ها به این سوالات در برخی موارد مشابه است. این که در میان اصولگرایان، احتمالا تنها گزینه‌هایی مانند جلیلی شانس «رقابت» خواهند داشت و افرادی نظیر او هیچ قدم مثبتی برنخواهند داشت. در برخی موارد هم نظرات متفاوت است. از جمله در این زمینه که هنوز فرصتی برای تغییر با حضور دو کاندیدای دیگر اصلاح‌طلبان وجود دارد.

گفتگوی دویچه‌وله با اردشیر امیرارجمند، سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید، مرتضی کاظیمان، فعال ملی مذهبی و مهدی مهدوی ‌آزاد، روزنامه‌نگار و تحلیلگر مسایل سیاسی ایران.

انتخابات بی انتخابات

رد صلاحیت هاشمی رفسنجانی را اردشیر امیر ارجمند ادامه «کودتای ۸۸ و شلیک بر پیکر نیمه جان جمهوریت در ایران» می‌داند. او یکی از کسانی است که معتقد است «حذف هاشمی رفسنجانی و دیگر کاندیداها، انتخابات را از حداقل‌های لازم رقابتی خارج کرده است.»

او این امکان که آیت‌الله خامنه‌ای با حکم حکومتی بر رد صلاحیت شورای نگهبان دست رد بزند را تقریبا منتفی می‌داند و می‌گوید «اگر قرار بود هاشمی رفسنجانی وارد میدان شود و حرکتی ایجاد کند، از همان ابتدای سناریو رد صلاحیت نمی‌شد.»

اردشیر امیر ارجمند شانسی برای حسن روحانی، عضو مجمع تشخیص مصلحت و محمدرضا عارف، معاون اول خاتمی نیز نمی‌بیند. او می‌گوید که با رفتن هاشمی «اصولا انتخاباتی درکار نخواهد بود که امکان حمایت از کاندیدای دیگری وجود داشته باشد.»

بن‌بست کامل

اما مفهوم این که دیگر انتخاباتی وجود نخواهد داشت، برای جمهوری اسلامی چه خواهد بود؟ پاسخ اردشیر امیرارجمند مانند بسیاری دیگر از تحلیلگران مسایل ایران این است که «سیستم به بن‌بست می‌رسد». به عقیده او «وضعیتی که شورای نگهبان بوجود آورده، مملکت را در وضعیتی بسیار خطرناک قرار داده است.»

چرا کسانی که هیجان آمدن هاشمی رفسنجانی به میدان رقابت را داشتند، اکنون این گونه از خطر و بن‌بست و بحران سخن می‌گویند؟ مگر نه این که حتی اصولگرایان جناح حاکم هم بر بحران سیاسی و اقتصادی انگشت می‌گذارند و از لزوم «عقلانیت» و ضرورت «تعامل با دنیا» و خروج ایران از انزوا سخن می‌گویند؟

اردشیر امیرارجمند می‌گوید این تصور اشتباهی است که «با آمدن مثلا حداد عادل یا ولایتی امکان تغییر در کشور بوجود میاید. این تغییر زمانی صورت خواهد گرفت که سپاه پاسداران به سربازخانه برگردد و زمامدار امور نباشد. ولی کدامیک از این‌ها حاضرند که سپاه را برگردانند سرجای اصلی‌اش؟»

به عقیده او سرنوشت کشور بسیار تاریک خواهد بود و حتی تلاش‌هایی که برای سازش با بخشی از جامعه جهانی می‌شود، کشور را از بن‌بست بین‌المللی خارج نخواهد کرد. او تاکید می‌کند:«تنش‌زادیی در صحنه بین‌المللی در گرو تنش‌زدایی در سیاست داخلی است و کم کردن فاصله مردم با دولت. وقتی شما نتوانید نخبگان و مردم را با خود داشته باشید، قادر به حل مسایل کشور نیز نیستید.»

پرتگاهی مانند سوریه و عراق

مرتضی کاظمیان، فعال ملی مذهبی می‌گوید که رد صلاحیت هاشمی رفسنجانی برایش کاملاً غیرمترقبه بود و پیش‌بینی نمی‌کرد که «مرکز ثقل قدرت در جمهوری اسلامی تا این حد خود را از تدبیر و عقلانیت دور کرده باشد.»

به عقیده او به انتخابات بدون حضور هاشمی نمی‌توان امید بست: «به خاطر این که آقای عارف و آقای روحانی هرگز شناخته‌شدگی آقای رفسنجانی را ندارند و نمی‌توانند به میزانی که ایشان اجماع ایجاد کرده است، اجماع نیروهای سیاسی از راست میانه، محافظه‌کاران عقل‌گرا تا اصلاح‌طلبان و حتی بخشی از حامیان جنبش سبز را گرد خودشان فراهم کنند. انتخابات ریاست جمهوری در سطح کشور برگزار می‌شود و این خیلی مهم است که یک شخصیتی که قرار است رقابت کند، در سطح ملی شناخته شده باشد.»

مرتضی کاظمیان نیز مانند اردشیر امیرارجمند معتقد است که این روندی است «در ادامه‌ی کودتای انتخاباتی سال ۸۸ بیت رهبری و جریان امنیتی‌ـ نظامی‌ـ رانتی همسو و گرداگرد ایشان برای تمرکز هرچه بیشتر قدرت.»

او از «یک دوران جدید» سخن می‌گوید که با حذف هاشمی رفسنجانی کلید خورده است و بیم پرتگاهی مانند سوریه و عراق را دارد: «من امیدوارم آقای خامنه‌ای با حکم حکومتی این روند را تغییر دهد؛ هرچند که متأسفانه به نظر می‌رسد خیلی نمی‌شود در این رابطه خوشبین بود. شکاف غریب بین ملت و دولت و بن‌بستی که بین جامعه مدنی و حکومت وجود دارد، در متن تحولات بسیار پرخطر و خونینی رخ می‌دهد که در سوریه و عراق شاهدش هستیم.»

به نظر مرتضی کاظمیان اگر رقابت به جناح اصولگرا محدود شود، آن‌گاه هیچ تفاوتی میان ولایتی، جلیلی و قالیباف نخواهد بود: «آقای قالیباف یا آقای ولایتی و یا آقای جلیلی تنها تفاوتی که دارند، در کاراکتر آن‌ها است و این که ممکن است یک دولت پادگانی شکل بگیرد با آمدن آقای جلیلی یا یک دولت بروکرات اقتدارگرا با آمدن آقای قالیباف و آقای ولایتی کاملاً نقش مشاور و بازوی عملیاتی آقای خامنه‌ای را ایفا خواهند کرد.»

در فهرست صد نفره مجله فوربس، سیاستمداران، میلیاردرها، بازرگانان و چهره‌های شاخص دنیای هنر و سرگرمی حضور دارند. دیلما روسف، رئیس‌جمهوری برزیل نیز در رده دوم این فهرست قرار گرفته است. ملیندا گیتس، همسر بیل گیتس، میلیاردر و خیر معروف نیز در جایگاه سوم حضور دارد.

پارک گوئن های، رئیس جمهوری جدید کره جنوبی نیز برای اولین بار وارد این فهرست شده است. آنگلا مرکل نخستین زنی است که مقام صدراعظمی را در تاریخ آلمان برعهده گرفته و از سال ۲۰۰۵ به این سو این سمت را در اختیار دارد.

خانم مرکل در سال ۱۹۵۴ در هامبورگ، آلمان غربی، متولد شد و پس از تولد او، پدرش که کشیش بود، به آلمان شرقی سابق مهاجرت کرد و سرپرستی یک کلیسا را برعهده گرفت. در آن زمان، آلمان شرقی تحت نظام کمونیستی اداره می شد.

آنگلا مرکل در دوره نوجوانی عضو سازمان جوانان کمونیست آلمان شرقی شد و بعدها به دانشگاه لایپزیگ راه یافت و در رشته فیزیک تحصیل کرد.

فیلم‌های انتخاباتی در جمهوری اسلامی
پایان یافتن دوران ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی و انتخابات هفتم را شاید بتوان سرآغاز ساخت فیلم‌های تبلیغاتی برای نامزدهای ریاست جمهوری دانست. فیلم‌های انتخاباتی آن دوره، به علت پایین بودن کیفیت ساخت‌شان چندان تأثیرگذار نبودند و طبعاً خاطره زیادی هم از آن‌ها در ذهن‌ها نمانده است. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۰ فیلم تبلیغاتی محمد خاتمی به نام «استاده‌ام چو شمع» به کارگردانی بهروز افخمی تولید شد و ظاهراً تأثیر زیادی هم بر نتیجه انتخابات و اقبال خاتمی در آن دوره داشت. انتخابات سال ۱۳۸۰ در فضای پرالتهاب پس از سال ۱۳۷۶ و در سایه بحران‌هایی چون قتل‌های زنجیره‌ای، حادثه کوی دانشگاه و ترور سعید حجاریان انجام شد.

خاتمی در آن زمان هنگام ثبت نام، در برابر خبرنگاران با «چشمانی گریان» ظاهر شد و اطمینان داد که بر عهدش با مردم پا برجاست. او در پایان سخنانش این شعر را خواند: «در عاشقی گریز نباشد ز سوز و ساز
استاده‌ام چو شمع، مترسان ز آتشم» بر اساس همین موتیو بود که فیلم تبلیغاتی و اثرگذار او ساخته شد. سیاست‌بازان و سیاستمداران جمهوری اسلامی از تأثیر و اهمیت فیلم‎های تبلیغاتی و هم‌نشینی نام‌شان با نام کارگردانان و هنرمندان سینما به‌خوبی آگاهی دارند. اما در سال ۱۳۸۴، اهمیت ساخت فیلم‌های تبلیغاتی هم برای نامزدها، هم برای کارگردانان و همچنین نزد مردم روشن‌تر شد. در این دوره، همه متوجه شدند که چگونه یک فیلم انتخاباتی می‌تواند بخت یک فرد ناشناس را در انتخابات ریاست جمهوری افزایش دهد. نامزدها در انتخابات دو دوره‌ای سال ۸۴ برای ساخت فیلم‌های تبلیغاتی‌شان از فیلمسازان شناخته‌شده‌ای استفاده کردند. این فیلم‌ها بر آرای رأی‌دهندگان هم بی‌تأثیر نبود.

تأثیرگذارترین فیلم آن دوران، فیلم انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد ساخته جواد شمقدری بود که موجب شد نام سازنده‌اش که تا آن زمان، تنها به عنوان کارگردان و فیلمنامه‌نویس حوزه «دفاع مقدس» مطرح می‌شد، به یک نام آشنا بدل شود و زمینه‌ها را برای ترقی او در عرصه سیاست فراهم آورد. شمقدری همراه احمدی‌نژاد به دولت رفت، ابتدا مشاور فرهنگی او شد و سپس به عنوان معاونت سینمایی وزارت ارشاد منصوب گشت.

در این فیلم، احمدی‌نژاد فردی ساده‌زیست و «مردمی» نشان داده می‌شد که در خانه‌ای محقر در محله نارمک تهران زندگی می‌کرد. بینندگان این فیلم که آن زمان هنوز با احمدی‌نژاد آشنایی نداشتند، می‌بایست با دیدن ملاقات‌های به ظاهر مردمی او ، به شیوه مدیریت‌اش که در آن زمان شهردار تهران بود پی ببرند. در سال ۸۴، بقیه نامزدها برای ساخت فیلم‌های‌شان از هنرمندان صاحب‌نام و شناخته‌شده سینمای ایران استفاده کردند. فیلم تبلیغاتی هاشمی رفسنجانی را کمال تبریزی ساخت و فیلم انتخاباتی مصطفی معین کار رخشان بنی‌اعتماد بود. پس از پخش دومین قسمت این فیلم، ستاد تبلیغاتی معین خبر داد که صدا و سیما این فیلم را ناقص و با سانسور پخش کرده است. شمقدری که کارگردان شناخته‌شده‌ای نبود، با ساختن فیلم تبلیغاتی احمدی‌نژاد به مقام و منصب دست یافت. در آن دوره از انتخابات ریاست جمهوری، محسن رضایی از رسول ملاقلی‌پور و علی لاریجانی از مهدی فخیم‌زاده برای ساخت فیلم‌های انتخاباتی‌شان یاری جسته بودند. محسن مهرعلیزاده هم سراغ محرم زینال‌زاده رفته بود که برایش فیلم بسازد.

پس از دو دوره پربار فیلم‌سازی در عرصه انتخابات، در سال ۱۳۸۸ هم نام کارگردان‌های مطرح سینما در کنار نام نامزدهای انتخابات قرار گرفت: مجید مجیدی و احمدرضا درویش فیلم تبلیغاتی میرحسین موسوی را ساختند؛ علی معلم، ضیاالدین دری و بهروز افخمی برای مهدی کروبی فیلم ساختند؛ محمدعلی فارسی برای محسن رضایی، و در نهایت، باز هم جواد شمقدری برای محمود احمدی‌نژاد دست به کار ساختن فیلم‌های انتخاباتی شدند. شمقدری در فیلمی که برای احمدی‌نژاد ساخت، بار دیگر بر «مردمی» بودن او تأکید کرد و همچنین «دستاورهای» دولت نهم به ویژه در عرصه انرژی هسته‌ای را چاشنی کارش کرد. فیلم تبلیغاتی محسن رضایی بر سوابق دوران جنگ او تأکید داشت، اما فیلم‌های تبلیغاتی مهدی کروبی و میرحسین موسوی، با حاشیه‌هایی همراه بود.

در فیلم کروبی به صراحت از موضوعاتی چون زندانیان سیاسی، روشنفکران مخالف حکومت، دانشجویان ستاره‌دار، حجاب اجباری، شأن از دست‌ رفته ایرانیان، اقتصاد نابسامان کشور، سانسور کتاب و سینما و حق دسترسی به اینترنت آزاد و حتی اصلاح قانون اساسی صحبت شد و بسیاری از روشنفکران و هنرمندان ایرانی در این فیلم حمایت خود را از مهدی کروبی اعلام کردند. پخش این فیلم با اعتراضاتی همراه شد، اما دو سال بعد، عزت‌الله ضرغامی، رئیس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی در گفت‌وگو با هفته‌نامه پنجره اعلام کرد که با وجود شکسته شدن «تمام خط قرمزها» در فیلم کروبی، آیت‌الله خامنه‌ای، اجازه پخش بدون دخل و تصرف آن را صادر کرده و خطاب به مسئولان صدا و سیما گفته بود: «سختگیری نکنید، انتخابات است، بگذارید آزادی حاکم باشد.» از سوی دیگر فیلم انتخاباتی کروبی با اعتراض علی مطهری هم مواجه شد. مطهری با نوشتن نامه‌ای سرگشاده به کروبی به طرح پیشنهاد برقراری روابط سیاسی ایران با آمریکا، مخالفت با حجاب اجباری و تعدد زوجات در این فیلم اعتراض کرد. در فیلم انتخاباتی موسوی نیز، اندکی پس از پخش رسمی آن از تلویزیون، یکی از سایت‌های وابسته به محافظه‌کاران اعلام کرد زنی که در این فیلم در یکی از شهرستان‌ها، سر راه میرحسین موسوی قرار می‌گیرد و از وضعیت اقتصادی دوره احمدی‌نژاد به او شکایت می‌کند، بازیگر بوده و از شاگردان سینمایی مجید مجیدی است.

مجید مجیدی این موضوع را تکذیب کرد و اندکی بعد همان زن نیز در مصاحبه‌ای نام واقعی‌اش را اعلام کرد و به این ترتیب معلوم شد بازیگر نیست. همچنین پس از پخش این فیلم، خبرگزاری ایرنا و صدا و سیما اعلام کردند که تعدادی از مراجع تقلید نسبت به پخش تصاویر دیدارشان با میرحسین موسوی اعتراض کرده‌اند، اما دفاتر این مراجع این خبر را دروغ‌پردازی و جعل اخبار مرجعیت شیعه خواندند و عده‌ای از طلاب حوزه علمیه قم هم نسبت به این موضوع اعتراض کردند. اما علی‌رغم نزدیکی مجید مجیدی به میرحسین موسوی در انتخابات آن سال، این کارگردان پس از اعتراضات مردمی به نتیجه انتخابات، همراه چند تن از بازیگران و هنرمندان به دیدار سید علی خامنه‌ای رفت و اعلام کرد که با وجود آن‌که از میرحسین حمایت کرده و برای او فیلم هم ساخته، اما «بعد از آشکار شدن چهره واقعی موسوی» می‌خواهد از او اعلام برائت کند و در دیداری دیگری هم که در همان سال با رهبری جمهوری اسلامی داشت، اعلام کرد که تابع رهبری است.

“همان روزی که تأئید امام بر رهبری حضرتعالی را از زبان ایشان شنیدم و همواره آن نظریه را در مواقع لازم بیان کرده ام تأئید صلاحیت برادر آقای هاشمی را هم شنیدم زیرا امام بعد از نام جنابعالی نام ایشان را هم ذکر کردند”

زهرا مصطفوی، دختر آیت الله خمینی
این برای اولین بار است که یکی از چهره های سرشناس در جمهوری اسلامی می گوید که آیت الله خمینی، به غیر از آیت الله خامنه ای، اکبر هاشمی رفسنجانی را هم برای رهبری جمهوری اسلامی مورد تایید قرار داده بوده است. آقای هاشمی رفسنجانی در چهاردهم خرداد سال ۱۳۶۸ و در جلسه انتخاب رهبر در مجلس خبرگان نقل قول آیت الله خمینی در حمایت از رهبری آقای خامنه ای را برای اعضای بازگو کرد که تاثیر مهمی در انتخاب آیت الله خامنه ای گذاشت. خانم مصطفوی نوشته که “خوشبختانه و به حق حضرتعالی مورد رأی خبرگان قرار گرفتید، لذا لزومی نمی دیدم تا ذکری در این مورد از ایشان به میان آورم. اما متاسفانه امروز که می بینم شورای نگهبان دست به رد صلاحیت ایشان برای ریاست جمهوری زده است، خواهرانه تذکر می دهم که این کار هیچ معنایی جز فاصله انداختن بین دو یار امام و بی توجهی به شوق و اقبالی که مردم کوچه و خیابان به نظام و انتخابات پیدا کرده است ندارد.”

دختر آیت الله خمینی در نامه اش خطاب به رهبر ایران نوشته “من مدعی نیستم که آقای هاشمی امروزی همان فرد دیروزی است زیرا این تغییرات در تک تک مردم در گذر زمان رخ داده است . . . اما جدا شدن تدریجی شما از هم بزرگترین لطمه ای است که به انقلاب و نظام وارد می شود چنانچه امام همیشه می فرمودند: این دو وقتی با هم باشند خوبند.” خانم مصطفوی در نامه اش خطاب به آیت الله خامنه ای نوشته “خواهشمند است در این امر مهم دخالت فرمائید و نگذارید که یک حرکت همه تلاشها را خراب کند.” دختر آیت الله خمینی نوشته “اطمینان دارم که این درخواست زبان حال بسیاری از دلسوزان نظام است که نگران وضع ایران اسلامی هستند و دلشان برای شنیدن طنین وحدت و همدلی در این کشور می تپد.”

زهرا مصطفوی تنها فرزند آیت الله خمینی است که در سال های پس از درگذشت پدرش حضوری پررنگ در عرصه عمومی داشته.
او دبیرکل تشکلی با عنوان جمعیت زنان جمهوری اسلامی است که در آستانه انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۷۶ به جمع حامیان محمد خاتمی پیوست. همسر وی، محمود بروجردی که اواخر سال ۱۳۸۹ درگذشت، در دوران نخست وزیری میرحسین موسوی در کابینه وی حضور داشت.
برخی گزارش ها حاکی از آن است که وی – و تشکل متبوعش، جمعیت زنان – در انتخابات ریاست جمهوری دهم از نامزدی میرحسین موسوی حمایت کرده بودند.

دوره‌های تخصصی و فوق تخصصی‌اش را در دانشگاه‌های کمبریج، ماساچوست و ایلینوی گذراند و دوره تکمیلی پزشکی را در دانشگاه واشنگتن به اتمام رساند.

خانم وثوق فعالیت تخصصی پزشکی‌اش را در سال ۱۳۵۰ در بیمارستان کودکان علی‌اصغر تهران آغاز کرد. وی که از مؤسسان رشته فوق تخصصی خون و سرطان کودکان بود، توانست بخش هماتولوژی و آنکولوژی را در بیمارستان علی اصغر راه‌اندازی کند.

دکتر وثوق از ابتدای تاسیس موسسه محک در سال ۱۳۷۰ با این مرکز همکاری می‌کرد و از آغاز فعالیت بیمارستان فوق تخصصی سرطان کودکان محک در سال ۱۳۸۶ به صورت داوطلبانه سرپرستی تیم پزشکی این بیمارستان را بر عهده گرفت.

به گزارش سایت رسمی “موسسه محک”، پروفسور پروانه وثوق از ابتدای فعالیت این موسسه به طور داوطلبانه هر روز در “محک” حضور داشته و هیچ گونه حقوقی از این موسسه دریافت نمی‌کرده است.

دکتر وثوق در بیمارستان‌های مفید و بیمارستان کودکان تهران نیز به درمان کودکان سرطانی مشغول بود.

او در انجمن‌های تخصصی بین‌المللی حضوری فعال داشت و همچنین عضو گروه اطفال بخش فوق تخصصی خون و سرطان دانشگاه علوم پزشکی ایران بود. دکتر وثوق عضو فرهنگستان علوم پزشکی ایران نیز بود.

از پروفسور وثوق بیش از ۱۰۰ عنوان مقاله و کتاب در زمینه بیماری‌های خون و سرطان کودکان به جای مانده است.

”نگاهت را فراموش نخواهم کرد”

دکتر وثوق علاوه بر ریاست هیات امنای موسسه محک، در دانشگاه نیز تدریس می‏کرد. به‌رغم اینکه چندین پیشنهاد برای تدریس و کارهای تحقیقاتی در دانشگاه‌های اروپا و آمریکا به وی شده بود، دکتر وثوق همواره ترجیح داد در ایران بماند و لقب “فرشته نجات کودکان سرطانی” را تا آخرین روز زندگی در کنار نامش داشته باشد.

یکی از کودکان تحت پوشش موسسه محک به نام “علی” در یادداشتی که در سایت این موسسه منتشر شده درباره دکتر وثوق نوشته است:

«اولین بار ۴ ساله بودم که او را دیدم اما حالا ۱۴ ساله‌ام. او فرشته‌ای بود که پروانه‌وار گرد شمع وجود بچه‌های محک همیشه در پرواز بود تا عشق و امید را به آنان هدیه کند اما با همه این‌ها به نظر من او یک انسان بزرگ بود. عشق او در دل بچه‌های محک همیشه زنده خواهد بود. از طرف کسی که نگاهت را فراموش نخواهد کرد.»

مراسم خاکسپاری این پزشک نیکوکار صبح روز سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت از محل بیمارستان کودکان “محک” انجام می‌گیرد.

خانم ابتکار با اشاره به گزارش تعاونی‌های مختلف در خصوص واردات گندم و چای آلوده، افزوده است: “تعاونی‌ها و صنوف بخش‌های مختلف اعلام کردند واردات گندم آلوده و چای تاریخ گذشته دیده شده است و ابراز نگرانی کرده اند.” همچنین علی‌اکبر یاسمی، معاون قرنطینه و کنترل آفات سازمان حفظ نباتات ، به خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) گفت: ت”اکنون خبرهای بسیاری مبنی بر صادرات گندم از هند و پاکستان به ایران منتشر شده اما گندم این کشور‌ها از نظر سازمان حفظ نباتات مورد تایید قرار نگرفته و هیچ یک از شرایط قرنطینه‌ای برای واردات آن به کشور اعمال نشده است.” گندم، برنج، شکر در صدر فهرست کالاهای وارداتی ایران قرار دارد و کشورهای امارات متحده عربی، چین، هند، ترکیه و سوئیس به ترتیب در ردیف پنج کشور عمده صادرکنندگان اصلی کالا به ایران هستند.

گزارش گمرک ایران در اولین ماه بهار سال‌جاری نشان می‌دهد که در این مدت واردات کالاهای مصرفی در مقایسه با مدت مشابه سال قبل به شدت افزایش پیدا کرده است.
واردات گندم از ۲۸۸ هزار تن در اولین ماه سال گذشته به ۴۴۰ هزار تن در فروردین ماه امسال رسیده، و واردات برنج که در فروردین ماه سال گذشته ۷۲ هزار تن بوده است در فروردین امسال به ۱۱۳ هزار تن افزایش پیدا کرده است. همچنین، در این مدت، واردات شکر نسبت به سال گذشته نزدیک به دوبرابر شده و به ۸۸ هزار تن رسیده است.