Top

با خودسوزی سحر خدایاری، “دختر آبی”، آخرین برگِ نجات رژیم اسلامی نیز، به آتش کشیده شد!

September 12, 2019 by  

 امیرحسین لادن

امروز تمام زنان و مردانِ آگاهِ ایران، “سحر” هستند.

علت استفاده از واژه ی “تمام” زنان و مردن، اینستکه حکومتگران و مزدورانش را، بخشی از مردم ایران نمی دانیم و به حساب نمی آوریم. رژیم ملاها از آغاز دستیابی به قدرت، مسیری را انتخاب کرد که با ایران و ایرانی در تضاد و با آزادی و عدالت و انسانیت، در ستیز بود. بنای جمهوری اسلامی بر پایه یِ انکار حقوق طبیعی انسان؛ تبعیض بین زن و مرد، و بین ادیان و مذاهب بوده است.

احساسات و موج همدردی هم میهنانمان در مورد خودسوزی و مرگ جانسوز سحر (دختر آبی)، در ضمنی که درست و بجا و مورد تقدیر است و نمودار مهر و صفای مردممان می باشد؛ کافی نیست!؟ باید آماده باشیم که گام بعدی را برداریم. یعنی احساسات و همدردی مان را وارد مرحله ی عمل کنیم.

در آمریکا، زمانی که یک آدم روانی، و یا یک گمراهِ نژاد پرست، و یا مذهبی خُل، در یکی از شهرها، عده ای را به مسلسل می بندد؛ شهروندهای آمریکائی از تمام نقاط کشور با ابراز همدردی و دعا کردن، گُل می فرستند. خانواده ی برخی از این کشته شدگان، اعلام کرده اند که ما همدردی و دعا  نمی خواهیم؛ اگر احساساتتان حقیقی است، کاری بکنید که باعث جلوگیری از تکرار این اعمال گردد. یعنی می گویند احساسات و حرف، کافی نیست، باید وارد عمل شد. این چالشی است که ما ایرانیان امروز با آن روبرو هستیم.

یک پیشنهاد:

۱) روزِ مسابقه یِ بعدیِ تیم استقلال، به احترامِ حرکتِ دختر آبی، روز سحر نام گزاری شود.

۲) ایرانیانی که از مرگ سحر متأثر شده اند؛ و هم میهنانی که به عدالت و آزادی و برابری باور دارند؛ آنروز از حضور در ورزشگاه خودداری نمایند؛ و

۳) در آنروز، آنهائی که می توانند، مراسم دید و بازدید و گفتگو بر پا کنند.

تمام هم میهنان آزادیخواه و عدالت طلب، از طریق شبکه های اجتماعی این موضوع را همگانی کنند.  وظیفه ی خطیری نیز، روی شانه ی مردانِ راستینِ ایرانی است. باید از حقِ خواهران و مادران و دختران و همسران خود، دفاع کنند. باید عملن (عملاً) نشان دهند که “برابری” شعار و حرف نیست، ارزش و اهمیت دارد، و آماده اند که تماشاچی نباشند!؟  

۴) آقای علی کریمی بازیگر ملی، از مدافعان حضور زنان در ورزشگاه است. ایشان همراه با دیگر بازیگرانِ با شرف و وجدان، باید پیشگام شوند و از این حرکت، پشتیبانی کنند. آقای آندرانیک تیموریان کاپیتان سابق تیم ملی که یک شخصیت عدالتخواه می باشد، برای تشویق جوانان میهن مان، باید از این حرکت در شبکه های اجتماعی پشتیبانی نماید. آقای فرهاد مجیدی بازیکن و از مربیان تیم استقلال که این جمله ی زیبا را نوشته اند: “سحر جان، سکوهای آزادی حسرت دیدنت را تا ابد با خود خواهد داشت؛ باید با تمام وجود تلاش کند که اعضای تیم استقلال با ایشان همراه شوند و از این حرکت، پشتیبانی کنند.

۵) همینطور بانو پروانه سلحشوری، نماینده مجلس که در توایتر خود نوشته اند: “او تنها دختر آبی نبود. سحر دختر ایران بود”، باید گام بعدی را بردارند و این حرکت را با موفقیت روبرو کنند. جناب جعفر پناهی که فیلم موفقی در باره ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه، به نام “آفساید”، ساختند باید از هر اهرمی که در اختیار دارند برای موفقیت این حرکت استفاده نمایند. باید وجدان پاک ایرانی بیدار شود، و به غیرت مردان ایرانی بر بخورد و نگذارند که حق و حقوق نیمی ار ملتمان، چنین دستخوش بی اعتنائی گردد.        

۶) آنهائی که بلیط خریده اند، بلیط های آنروزشان را جلوی دوربین تلفن های همراه، بسوزانند. آنهائی که قصد داشتند آن بازی را ببینند، بخاطر “زنان”، نیمی از جمعیت ایران، آنروز در ورزشگاه حضور پیدا نکنند. چنانچه این حرکت همین امروز، همین الان آغاز شود و هر کس در حد توانائی اش گامی بردارد، و در شبکه های اجتماعی توزیع نماید، با این حرکت، “عملن” نشان خواهید داد که به برابری زن و مرد باور دارید و حاضرید برای باورتان، هزینه به پردازید.

در اینجا لازم به اشاره است که چنانچه این حرکت پیروزمندانه پیاده شود؛ هم به بقیه هم میهنانمان معنی و مفهوم شهروندی را میآموزد؛ و هم به دنیای خارج نشان می دهد که ملت ایران بیدار و آگاه است، و برعکس ادعای ملاها، اُمت (حقیر و صغیر) نیست. نه تنها خوب و بد را تشخیص میدهد و با ارزش های اخلاقی آشناست، بل که می داند چه می خواهد، و شهامت به دست آوردن خواست هایش را نیز دارد.

ایران خانه ی ما است. ما صاحبان اصلی این آب و خاک هستیم؛ باید از خانه و کاشانه مان نگهداری کنیم و اجازه ندهیم حقوق طبیعی و انسانی و شهروندی مان را نادیده بگیرند، غصب کنند و زیر پا بگذارند. زندگی کردن، یعنی اراده، و انتخاب آزاد؛ یعنی زندگانی بدون آقا بالا سر و سرِ خر؛ وگرنه “زندگی” بدون آزادی و برابری؛ زیستن است، زنده بودن است، و یا به قول شاعر آزادیخواه و از خود گذشته، فرخی یزدی: “مردن تدریجی است”.

زندگی کردن من مردن تدریجی بود    هر چه جان کند تنم، عمر حسابش کردم

 

عنوان دوم، این نوشتار: “آخرین برگِ نجات رژیم اسلامی نیز، به آتش کشیده شد”، یعنی چه؟

همچنین، از چند واژه مانند حقوق طبیعی و انسانی و شهروندی در این گفتگو، استفاده شد؛ برای اینکه واژه ها را به حال خود رها نکرده باشیم، معنی و مفهوم آنها را مرور می کنیم:

حقوق طبیعی انسان: انسان آزاد بدنیا می آید و از حقوق طبیعی برخوردار می باشد. اولین حق طبیعی انسان برابری است. منظور از انسان، همه ی انسان ها است، بدون تبعیض: زن و مرد، اقلیت های قومی، مذهبی و عقیدتی، و تلاش و امیدواری انسان، برای دستیابی به آنچه در پی آن است. این آزادی، تنها در تکامل و کوشش پیوسته ی انسان، تحقق می یابد. 

حقوق شهروند: با در نظر گرفتن آنکه قانونمندی حکومت از طرف مردم، بوسیلۀ مردم و برای مردم می باشد؛ و تنها دولت قانونمند، دولتی است که با رأی اکثریت مردم انتخاب شود؛ بنابراین، مسئولیت اصلی حکومت، اجرای خواست های شهروند می باشد؛ فراهم آوردن امنیت کامل، رفاه و آسایش، و پاسداری از حق انتخاب و آزادی شهروند؛ همراه با اجرای کامل قوانین کشور.

آخرین برگ نجات رژیم: هر رژیمی برای بقای خود، نیاز به مردمانش دارد؛ ولی حکومتگران در ایران از آغاز، با وسیله قرار دادنِ مردم و استفاده ی ابزاری از آنان، سوزاندن کارت های خود را آغاز کردند! رژیم، آرام آرام شخصیت ها و دگر اندیشان و گروه ها و احزاب را از خود راند و دور کرد. سوزاندن کارت ها و و بیگانه کردنِ مردم با حکومت، ادامه پیدا کرد. رژیم، معترضین را با ضرب و شتم و خشنونت و زندان و حذف، از میدان بیرون راند، خنثی و نابود کرد.

بجای احترام به خواست های مردم و پاسخ مثبت به نیازهای جامعه، برای سرگرم کردن توده های مردم وبرداشتن تمرکز از روی مشکلات عظیمی که روزانه با آن دست بگریبانند؛ همواره حادثه آفرینی کرد، با ترفندهای مختلف، مردم را سرِ کار گذاشت! در سال هایِ اول، با نماز جماعت، زندگی شعاری، و گرفتن غیرقانونی سفارت آمریکا آغاز کرد. جنگ با عراق را آنقدر ادامه داد تا بتواند سر فرصت، میخ های جامعه ی روحانیت و ولایت مطلقه را بکوبد و با حذف بقیه ی دگراندیشان، یکه تاز میدان گردد! کارت های بیشتری سوزانده شد.

حکومت نشان داد که این تنها مردم نیستند که وسیله ی ابزاری هستند، بل که اسلام نیز تنها بهانه ای است برای غصب قدرت و چپاول ثروت!؟ یعنی با استفاده ی ابزاری از اسلام، مهم ترین کارت های خود را نیز به آتش کشید. و گرنه نه پیامبر و نه اسلام، هیچکدام مشکلی با حجاب نداشتند. دوچرخه سواری و حضور در ورزشگاه برای تماشای فوتبال نیز، کوچکترین ربطی به مذهب ندارد و تنها حربه ای است در دست حکومتگران مردم ستیز!؟

فرخی یزدی:

جز به آزادی ملت نبود آبادی    آه اگر مملکتی ملت آزاد نداشت

 

امیرحسین لادن

شهریور ۱۳۹۸

ahladan@outlook.com

 

 

 

   

 

 

Comments

Comments are closed.

Bottom